Ξαπλωμένη μπρούμυτα, βάζει τα χέρια μπροστά και πατάει με τις παλάμες. Σηκώνει το στέρνο. Μαζεύει τα πίσω πόδια, πατάει με τις πατούσες και σηκώνει ποπό. Σπρώχνει πιο πολύ με τα πόδια, πιο ψηλά ο ποπός. Βάζει το ένα πόδι πιο μπροστά, ακόμη πιο ψηλά ο ποπός. Με κοιτάει και γελάει, τα μάτια της μου λένε «κοίτα τι κάνω!» και αμέσως πέφτει είτε με τον ποπό είτε με τα μούτρα. Πάμε πάλι, χέρια μπροστά, στέρνο πάνω, πίσω πόδια μπροστά και ποπός ψηλά. Και γκντουπ πάλι κάτω. Και ξανά και ξανά και ξανά. Εδώ και μερικές εβδομάδες.

Αντί τα πόδια να συνεχίσουν μπροστά, σπρώχνουν με μανία προς τα πάνω, σηκώνοντας τον ποπό όλο και πιο ψηλά. Μου φαίνεται ότι δεν προσπαθεί να προχωρήσει μπροστά αλλά να σηκωθεί όρθια. Πότε με κοιτάει γελώντας όλο περηφάνια και πότε νευριάζει που παρά την τόση προσπάθεια βρίσκεται ακόμη στην ίδια θέση. Προσπαθεί στο πάτωμα, στον καναπέ, στο κρεβάτι. Προσπαθεί αδιάκοπα, ακόμη και όταν είναι κουρασμένη συνεχίζει και προσπαθεί. Καμιά φορά τη σηκώνω όρθια, την κρατάω από τα χέρια και τη βοηθάω να κάνει βήματα. Κυνηγάμε τις γάτες αλλά δεν τις φτάνουμε ποτέ. Και συνεχίζει, σαν μεθυσμένο παπί, να πηγαίνει δεξιά και αριστερά με τρομερό ενθουσιασμό, λαχτάρα για εξερεύνηση και ανυπομονησία για τη μεγάλη κατάκτηση που έρχεται.