Βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού, βάζω τα παπούτσια του τένις και πάω στο αυτοκίνητο. Καθώς πάω να ξεκλειδώσω συνειδητοποιώ ότι κρατάω στο χέρι τις παντόφλες μου. Τις τελευταίες μέρες η ζωή μου στο rewind αποτελείται από φρενίτιδα αϋπνίας, χειροτεχνίας και μαγειρικής. Η Βασιλική ξυπνάει κάθε 1-2 ώρες και με υποδέχεται με το γνωστό μούγκρισμα, που όπως είπαμε σημαίνει «βυζί τώρααααααα». Αποφάσισα όμως να μην το βάλω κάτω και ως αντίδραση στις βραδινές μας δραστηριότητες, που μου ρουφάνε κάθε σταγόνα ενέργειας, επιδόθηκα μανιωδώς σε χειροτεχνίες και μαγειρικές. Ξεκίνησα το πλέξιμο και παιδεύομαι με τις καλές και τις ανάποδες, το μους και το ρυζάκι. Έφτιαξα χριστουγεννιάτικα βάζα για ρεσώ με λευκό μαλλί, φτιάχνω ένα βιβλίο με τις συνταγές του mindthecook και ξεσήκωσα την κουζίνα με σάλτσα καλαμποκιού για burger, σπιτική μουστάρδα, μήλα καραμελωμένα με κονιάκ και μπαχαρικά, πορτοκάλια σε βάζο με κονιάκ, ζαχαρωμένες φλούδες πορτοκαλιού, κέικ λεμόνι, κέικ μανταρίνι και τέλος, την επιτομή του κέικ «Busy woman’s banana cake» (δηλαδή κέικ αστραπή).

Την ανακάλυψα από την Άννα, που κάθε φορά που έρχεται στο σπίτι μου αραδιάζει ένα σωρό ονόματα από chefs που ποτέ δεν έχω ξανακούσει αλλά τα λέει με τόσο φυσικότητα που δεν έχω παρά να κουνήσω το κεφάλι συγκαταβατικά προσποιούμενη ότι δήθεν τους ξέρω.

Κάπως έτσι λοιπόν φτάνω στο αυτοκίνητο κρατώντας τις παντόφλες στο χέρι. Κρατάω γερά, αλλά δεν ξέρω ακόμη πόσο θα κρατήσω. Βάζω μπρος, πατάω το play. Αρχίζει το space oddity και το μυαλό μου έχει φύγει ήδη πολύ μακριά…